Izobutylen mozemy polimeryzowac przez ogrzewanie w obecnosci katalizatorów

Izobutylen możemy polimeryzować przez ogrzewanie w obecności katalizatorów, na przykład chlorku glinu, chlorku boru, chlorku cyny itp. Chociaż już w r. 1873 Butlerow oraz Gorianow wykryli, że izobutylen można spolimeryzować na produkt ciekły przy użyciu kwasu siarkowego oraz fluorku boru, dopiero niedawno Otto oraz Mueller-Conradi otrzymali z niego produkty o własnościach kauczuku. Oczyszczając lekkie oleje z procesu krakowania otrzymano mieszaninę o zawartości 95% izobutylenu. Do mieszaniny tej dodawano następnie surowy olej otrzymując produkt o zawartości od 20 do 40% izobutylenu oraz od 10 do 20% innych olefin. Read more „Izobutylen mozemy polimeryzowac przez ogrzewanie w obecnosci katalizatorów”

Produkcja poliizobutylenu

Produkcja poliizobutylenu . Jak już wspomniano, poliizobutylen produkowany był pod nazwą Oppanol. Występował on na rynku w kilku gatunkach, poczynając 09 B 8 do B 250 w zależności od ciężaru cząsteczkowego, który wahał się w granicach od 8000 do 250 000. Najszersze zastosowanie znalazły Oppanole o ciężarze cząsteczkowym od 50 000 do 200 000. Izobutanol otrzymywano na drodze reakcji pomiędzy tlenkiem węgla a wodorem pod wysokim ciśnieniem. Read more „Produkcja poliizobutylenu”

Etylobenzen otrzymuje sie w niewielkich ilosciach jako produkt uboczny rafinacji ropy naftowej

Etylobenzen otrzymuje się w niewielkich ilościach jako produkt uboczny rafinacji ropy naftowej. Na ogół produkuje się go na drodze syntezy zbenzenu oraz chlorku etylu. W obecności chlorku glinu benzen łączy się z etylenem, dając etylobenzen, który poddaje się odwodornieniu katalitycznemu lub krakowaniu w temperaturze 800 +- 9500C. Prowadząc proces katalitycznego odwodornienia w temperaturze 500 6000C w obecności odpowiedniego katalizatora otrzymuje się styren z wydajnością 350/Q. Ciekawe porównanie istniejących metod produkcji przeprowadził Dow wykazując zalety metody stosowanej przez niego. Read more „Etylobenzen otrzymuje sie w niewielkich ilosciach jako produkt uboczny rafinacji ropy naftowej”

Dokladnosc wykonania tynku trzywarstwowego

Dokładność wykonania tynku trzywarstwowego powinna być taka, aby dwumetrowa łata przyłożona w dowolnym kierunku do powierzchni nie wykazywała w żadnym miejscu odchyleń większych niż 4 mm. Wszelkie krawędzie ościeży, wnęk, gzymsów itp. powinny być wypionowane i wypoziomowane tak, aby nie wykazywały odchyleń od pionu lub poziomu większych niż 2 mm na -1 metr długości. Tynki doborowe(rodzaj IV wg PN/B-06080) różnią się od tynków zwykłych trzywarstwowych tylko tym, że do gładzi używana jest zaprawa dokładnie przetarta przez bardzo drobne sito (nr 500, 10 prześwicie oczek 1/2 mm). Po nałożeniu i podeschnięciu gładzi pociąga się ją za pomocą pędzla rozwodnioną tłustą zaprawą, a następnie starannie zaciera packą żelazną lub drewnianą obłożoną filcem. Read more „Dokladnosc wykonania tynku trzywarstwowego”

W budownictwie w ZSRR i w Czechoslowacji stosowane byly fiksatory w postaci blach lub katowników stalowych

W budownictwie w ZSRR i w Czechosłowacji stosowane były fiksatory w postaci blach lub kątowników stalowych. Ich zastosowanie znajduje uzasadnienie jedynie tam, gdzie jako element konstrukcyjny przenoszą siły o dużej wartości. Wymaga to oczywiście przyspawania tych fiksatorów do blach zatopionych w ścianie elementu. O wiele częściej stosuje się fiksatory w postaci trzpieni stalowych pełnych lub rurowych. Projektując fiksatory należy mieć zawsze na uwadze, że w zmontowanym ostatecznie ustroju siły ze ściany na ścianę powinny być przekazywane jedynie przez beton lub zaprawę wypełniającą styk, nigdy poprzez fiksator. Read more „W budownictwie w ZSRR i w Czechoslowacji stosowane byly fiksatory w postaci blach lub katowników stalowych”

Zawieszenia scian oslonowych

Zawieszenia ścian osłonowych. Ściana osłonowa, jak wiadomo, pod względem wytrzymałościowym ma zadanie przeniesienia jedynie ciężaru własnego oraz obciążeń zewnętrznych bezpośrednio na nią działających. Wynika stąd, że połączenia tych ścian z budynkiem nie wymagają szczególnie dużej nośności, a cała trudność przy ich konstruowaniu wynika z konieczności zapewnienia sprawności montażu oraz właściwego uwzględnienia wymagań wilgotnościowo cieplnych. W przypadku ścian osłonowych posiadających betonową warstwę nośną obciążenia mogą być przekazywane na konstrukcję budynku następująco: a) ściana osłonowa oparta jest na stropie i jedynie przyczepiona do pionowych elementów nośnych dla przejęcia sił poziomych, b) ściana zawieszona jest wyłącznie na pionowych elementach nośnych i nie przekazuje żadnych obciążeń na stropy. Możliwe jest też rozwiązanie łączące te dwa sposoby, w którym w czasie montażu ściana zawieszona jes t wyłącznie na pionowych elementach nośnych, a z czasem następuje zabetonowanie przestrzeni między stropem a ścianą i przekazanie części obciążeń na strop. Read more „Zawieszenia scian oslonowych”